Miesiąc Październik 2009

UWAGA! KONKURS ZAKOŃCZONY. WYNIKI POJAWIĄ SIĘ NA STRONIE 8 GRUDNIA. Uczestnikom i sponsorowi nagród dziękujemy!

Już po raz drugi będziecie mieli szansę wygrać nagrody ufundowane przez Wydawnictwo WAM z Krakowa.

Tym razem w związku z nadchodzącymi świętami Bożego Narodzenia nagród jest więcej. Do wygrania będą zarówno książki, jak i kalendarze i płyty CD. Szczegółów nie ujawniam, ale nagród jest naprawdę wiele. Niech to będzie niespodzianka, bo nagrody dotrą do zwycięzców na kilka dni przed Bożym Narodzeniem.

Zdradzę tylko, że wśród nagród są książki związane zarówno z Drogą Świętego Jakuba, jak i zupełnie nie związane z tematem. Aby utrudnić Wam zadanie tym razem, nie podam odpowiedzi do wyboru, choć pytanie nie powinno sprawić Wam większych problemów.

Pytanie konkursowe:
Wymień co najmniej 3 miasta leżące na polskim odcinku szlaku Via Regia.

Odpowiedzi nadsyłajcie na adres: kubapigora@gmail.com do północy 4 grudnia, podając prawidłową odpowiedź oraz imię, nazwisko i adres pocztowy.

Wskazówek dotyczących szlaku Via Regia szukajcie jak zwykle na stronach www.camino.net.pl oraz www.jakub-malopolska.itl.pl. Dziękujemy Wydawnictwu WAM za ufundowanie wspaniałych nagród.

Dodatkowe przejście Via Regia – ale teraz to już Droga Żytawska!

14-15 listopada 2009 (sobota-niedziela)

Paweł Peter zaprasza wszystkich pielgrzymów Jakubowych, którzy dotarli już do Zgorzelca w październiku br. – na dodatkowe wspólne przejście w dniach 14-15 listopada 2009 Drogą Żytawską od Zgorzelca przez Goerlitz, Hagenwerder, Leubę, Ostritz, St.Marienthal do Hirschwelde (lub Zittau), wzdłuż granicznej Nysy łużyckiej (po stronie niemieckiej). To przejście zapoczątkowuje (być może) cykl kilku  przejść, które będą się odbywać na wiosnę 2010 roku, a których celem jest Praga. Szczegóły dla zainteresowanych przejściem znaleźć można pod adresem www.pawpeter.blogspot.com .

katedra św.Jakuba w Goerlitz

klasztor St.Marienthal

Wydawnictwo WAM wznowiło w tym roku kolejny tytuł związany z pielgrzymowaniem do św.Jakuba.

Santiago de Compostela. Pielgrzymim krokiem.
Józef Bremer SJ
data wydania: lipiec 2007,  wznowiona 2009
ISBN:978-83-7318-888-4
format:136×210 mm
stron: 208
cena 23,50 – kupuj tutaj

„Przez całe stulecia hiszpańskie sanktuarium Santiago de Compostela stanowiło najważniejsze centrum pielgrzymkowe świata chrześcijańskiego (ważniejsze nawet od Jerozolimy). Później wraz z osłabieniem ducha w Europie wygasł zapał pielgrzymi. Ale oto znów stopy pątników wzbijają kurz na hiszpańskim szlaku, znów Camino de Santiago tętni życiem, znów jednoczy Europę. Autor osobiście przemierzył wielosetkilometrową drogę skrzętnie notując wszystkie obserwacje i przeżycia. Znajdziemy tu wszystko: od opisu drogi wzbogaconego zarysem historycznym mijanych miejsc, poprzez osobiste przeżycie trudów podróży i refleksję duchową, po żywe portrety ludzi tworzących Camino (zarówno zmarłych przed wiekami, jak i towarzyszących w drodze autorowi) i urocze scenki rodzajowe. Dziś Santiago de Compostela przychodzi do nas!”

Bardzo trafnie książkę opisał Gość NIedzielny: „Są dwa rodzaje przewodników po najstarszym w Europie pielgrzymim szlaku do SANTIAGO DE COMPOSTELA. Jeden to typowo turystyczne informatory o zabytkach i innych atrakcjach północnej Hiszpanii. Drugi – to pobożne refleksje uczestników pielgrzymek. Ks. Józef Bremer SJ połączył jedno z drugim. Sam przeszedł pieszo cały szlak. Jego książka jest zapisem tej wędrówki, w którym znalazło się miejsce i na refleksje o sensie pielgrzymowania, i na obserwacje przemian kulturowych we współczesnej Europie, widoczne w rozmowach z innymi pielgrzymami, i na wrażenia wywołane pięknem krajobrazu (…)”.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=vzM9A3QKBL8]

Poniżej treść zaproszenia od Kasi Bednarz. Na spotkanie zapraszam wszystkich, którzy są zainteresowani tematyką Camino de Santiago.

„Sandomierz i Santiago – dwa miasta, które nam – organizatorom Drogi Św. Jakuba zwanej czasem sandomierską lub małopolską, a jeszcze wcześniej nazwanej bardzo pięknie Szlakiem Muszli – wyryły się głęboko w sercach.

Rozpoczynając nasze działania nad wytyczeniem, oznakowaniem i otwarciem tej Drogi bardzo chcieliśmy mieć możliwość pielgrzymowania do Grobu Św. Jakuba tu od nas, ale także marzyliśmy, by i w Sandomierzu pojawiali się pielgrzymi z muszelkami.

Pracowało nad tym wiele osób, w tym roku w lipcu udało się wspólnymi siłami otworzyć szlak, a zainteresowanie nim przeszło nasze najśmielsze oczekiwania.

Chcieliśmy, by nasz stary, piękny Sandomierz, nota bene od wieków również bardzo pątnicze miejsce, stał się celem polskich (i nie tylko) pielgrzymów.

SERDECZNIE ZAPRASZAMY wszystkich, dla których pielgrzymowanie Drogami Św. Jakuba jest cenne na spotkanie do nas, niech chociaż w tych dniach Sandomierz będzie ważniejszy niż Santiago! Niech czas, który spędzimy razem będzie czasem caminowych rozmów, wspólnego śpiewania, zwiedzania czy po prostu wędrowania. Mile widziane opowieści o drogach, prezentacje zdjęć, a na wszelkie Wasze pomysły jesteśmy otwarci i już tu na Was czekamy.

w imieniu Stowarzyszenia “Przyjaciele Dróg  Św. Jakuba w Polsce”:

Kasia Bednarz
kkkasiab@poczta.onet.pl
tel. 516 271 392

PROGRAM SPOTKANIA:
6 listopada, Piątek:

Przyjeżdżamy od razu do Dworu na Wichrowym Wzgórzu, czyli do Przybysławic koło Klimontowa (trasa Lipnik-Łoniów-Rzeszów).
Dla osób bez własnych samochodów transport na Wichrowe Wzgórze będzie czekał przy Klasztorze Dominikanów w Sandomierzu, prosimy o zgłaszanie takiej potrzeby.
O godz. 16 – przejście ok. 3 km do Klimontowa,
O godz. 17 – Msza św. dla pielgrzymów
Zwiedzanie podominikańskiego klasztoru i kościoła Św. Jacka, powrót na Wichrowe Wzgórze.
Wieczorem wspólna kolacja, rozmowy, spotkanie przy kominku.

7 listopada, Sobota:
O godz. 8 – przejście Drogą Św. Jakuba do Sandomierza, 30 km.
Przystanek w Świątnikach przy Parafii p.w. Królowej Jadwigi w Świątnikach, w pobliskiej remizie OSP na pielgrzymów czekać będzie gorąca herbata oraz bus.
O godz. 18 – Msza św. dla pielgrzymów w Kościele p.w. Św. Jakuba
O godz. 19 – Spotkanie w sali konferencyjnej Fundacji Kultury Ziemi Sandomierskiej (Rynek) – prelekcje, prezentacje, filmy o Camino.
- Emil Mendyk – Stowarzyszenie „Przyjaciele Dróg Św. Jakuba w Polsce”
- Paweł Plezia – „Via Regia” Korczowa-Kraków
- Jerzy Jasiczek – film o Camino de Santiago

8 listopada, Niedziela:
O godz. 9:15 Msza św. dla pielgrzymów w Kościele p.w. Św. Jakuba,
Po Mszy uroczyste otwarcie wystawy o Camino de Santiago przygotowanej przez Bractwo Św. Jakuba z Więcławic, zwiedzanie kościoła p.w. św. Jakuba, a zaraz potem zwiedzanie Sandomierza z przewodnikiem PTTK, jakieś 3-4 godziny, w tym Podziemna Trasa Turystyczna.”

Ze swojej strony szczególnie zachęcam do przyjazdu osoby, które pojawiły się na majowym spotkaniu w Sobótce. Tradycją naszych spotkań jest, że każdy przywozi ze sobą coś do jedzenia i picia, tak abyśmy mogli wspólnie przygotowywać posiłki. Do zobaczenia!

Wklejam znaleziony w internecie tekst Aktu Europejskiego, wygłoszonego przez Jana Pawła II 9 listopada 1982 roku w Santiago de Compostela.

AKT EUROPEJSKI (kliknij)

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ceVP1nu_1NA]

A co to takiego? Tabliczki do Małopolski wyprodukowane na Dolnym Śląsku. Tabliczki na początku listopada pojadą do Brzeska, Tuchowa i wielu innych pięknych miejsc. Zostaną umieszczone na betonowych słupkach. Normalnie Espana.

Dwie pierwsze gotowe sztuki

Pierwsza partia tabliczek

Via Regiowa forma

Jak napisał Paweł Plezia (o tutaj), przejście Kasi Bednarz z Wielkich Oczu do Krakowa było kamieniem milowym na Drodze Via Regia. Kasia tak pisała o swojej Drodze:

„Via Regia. Porównując tę drogę do dróg hiszpańskich nie mamy czego się wstydzić: przepiękne widoki, stare zabytki, a największym plusem, którego nie doświadczyłam do tej pory nigdzie za granicą jest nasza polska gościnność. Czułam się wręcz rozpieszczana, ludzie zapraszając mnie do swoich domów naprawdę realizowali stare polskie przysłowie ‘gość w dom, Bóg w dom’. Oddawali mi najlepsze pokoje, najlepsze łóżka, zwykle nie pozwalali spać w śpiworze. Dostawałam ręczniki, żeby oszczędzać ten, który niosłam w plecaku, lekarstwa, kosmetyki, karmiono mnie wręcz do przesady i wyposażano w kanapki, owoce i napoje na drogę.
Spędziłam mnóstwo wieczorów na rozmowach z wspaniałymi ludźmi, z takimi, co kochają swoje MAŁE OJCZYZNY i z tymi, którzy pragną, jak ja wyruszyć w DROGĘ NIEZNANĄ.

Via Regia. Bałam się jej zupełnie niepotrzebnie, była moim domem przez prawie 3 tygodnie i długo jeszcze będę do niej wracać myślami, wspomnieniami, które sprawiają, że ciągle się uśmiecham i nie przestaję marzyć o kolejnej wyprawie!

Wszystkim, którzy chcą wyruszyć na naszą polską Drogę Królewską serdecznie polecam i życzę Buen Camino!!!”

Katarzyna Bednarz
- pierwszy pątnik na Drodze św. Jakuba VIA REGIA
Wielkie Oczy – Korczowa – Kraków
wrzesień 2009

Oddajemy w Wasze ręce trzeci już numer naszego biuletynu. Czekamy na Wasze teksty i zdjęcia pod nowym adresem: pielgrzymek@camino.net.pl .

Pielgrzymek numer 3

Przypominam też, że możecie otrzymywać ‘Pielgrzymka’ na Wasz adres mailowy. Wystarczy zarejestrować się klikając w link w górnym prawym rogu tej strony lub wchodząc na TĄ STRONĘ.

Aby pobrać najnowszego ‘Pielgrzymka’, kliknij TUTAJ.

Będzie krótko (oby). Podsumowanie przejść weekendowych znajdziecie w zimowym numerze ‘Pielgrzymka’ (w okolicach Bożego Narodzenia), ja tylko kilka słów…

Weekendowe przejścia szlakiem Via Regia 2009 rozpoczęliśmy w sobotni, kwietniowy poranek. Pamiętam dokładnie moją piątkową podróż do Opola, gdy pędząc ‘autostradą’ A4 zostawiałem Ślężę za sobą. W sobotę rano, wysiadając z pociągu spotkaliśmy z Emilem Andrzeja i Zbyszka. Ruszyliśmy w drogę, i jak się okazało, do tej pory jesteśmy w drodze. Od tego czasu minęło 7 miesięcy. Czy coś zmieniło się w moim życiu? Oczywiście. Stowarzyszenie, które zawiązało się 25 września we Wrocławiu, nasz biuletyn ‘Pielgrzymek’ oraz wiele innych inicjatyw to wszystko owoce weekendowych przejść szlakiem Via Regia. Od jakiegoś czasu zastanawialiśmy się ile wspólnego mają te przejścia z hiszpańskim pielgrzymowaniem. Tak naprawdę raczej niewiele- przyznaliśmy. Przecież w Hiszpanii nie chodzi się w grupach. Nikt tez przejść nie organizuje, one organizują się same w głowach ludzi. Jednak pod względem promocji, jakiej te przejścia przysporzyły Drodze, były one nieocenione. Teraz wiemy, że były niezmiernie potrzebne nie tylko osobom budującym szlaki, ale także samym pielgrzymom i ludziom mieszkającym na szlaku. Przecież nie sposób zliczyć tych wszystkich wspaniałych chwil z ludźmi poznanymi w drodze. Pod tym względem Via Regia jest bardziej hiszpańska niż kiełbasa chorizo i corrida.

Teraz o minionym weekendzie.

Ja mogłem się spodziewać, zostawienie peleryny przeciwdeszczowej w domu spowodowało pierwszy deszczowy weekend na szlaku. Padało od soboty rano do niedzielnego popołudnia. Spotkaliśmy się we Lwówku około 9 rano. Ewa i ja mieliśmy szczęście i zostaliśmy podwiezieni z Bolesławca przez Edka Czernę i jego wspaniałą żonę (wcześniej zostaliśmy ugoszczeni poranną kawą). Na rynku we Lwówku spotykam Monikę, która dzień wcześniej wysyła mi wiadomość: „Jutro wychodzimy. Monika i Bartłomiej.” Monika rusza z nami ze Lwówka ze swoim synkiem, niosąc ogromny plecak i pchając przed sobą wózek z dzieckiem i cała stertą bagażu. Monika dziś idzie do Lubania, jutro do Zgorzelca a dalej do Santiago. Nie wiem, gdzie jest dzisiaj, pewnie sto-parę kilometrów po niemieckiej stronie, ale trzymamy za nią kciuki i pamiętamy. Powodzenia!

Monika i Bartek ruszają do Santiago (10.10.2009)

Spotykamy też ks. Marka Kurzawę z grupą dzieci z Lubania. Ksiądz był na Camino, więc po kilku słowach w kościele postanawia nam nie przeszkadzać i pędzi z grupą przodem. Każdy rusza swoim tempem. Jest nas dosyć sporo. Są ludzie, których poznałem w Sobótce w maju, są ludzie z innych przejść i znajomi z wielu miast całej Polski.

rynek we Lwówku

najmłodszy pielgrzym do Santiago, przed nim kilka miesięcy drogi

widok z wieży bramy lubańskiej

i widok w drugą stronę

Jola i Zbyszek

w drodze

ks. Kurzawa i młodzi

kawka, herbatka, ciasteczko

Po drodze kilka przystanków- raczej krótkich ze względu na pogodę. Szukamy jakiejś dobrej duszy z czajnikiem, aby zalać kawę. Niestety zaczyna padać i nie zatrzymujemy się już praktycznie wcale. Grupa rozeszła się w miarę luźno i po kilku kilometrach sam już nie wiem kto gdzie jest. Idziemy z Ewą za grupą młodych od ks. Marka. Mijamy wsi, których nazw nawet nie pamiętam. Od dłuższego czasu nie zwracam na to uwagi. Oznakowanie jest bardzo dobre na tym odcinku, więc przewodnik ani mapa nie są potrzebne. Jak się później okazuje nawet ‘tambylcy’ mają jakąś szczątkową wiedzę na temat szlaku i potrafią wskazać kierunek.

Krajobrazowo- wspaniale. Praktycznie od wyjścia ze Złotoryi ścieżki są świetne. Pomijając kilka błędów w oznakowaniu, szlak jest naprawdę świetnie poprowadzony.

Do SantiaGO nie daleko

szlak pośrodku pola kukurydzy

ciiisza...

spotkanie z tambylcami i darmowe gruszki

Via Regia

docieramy do Lubania

odpoczynek pod plebanią ks Marka

Około 16-tej docieramy do celu. Widzimy już zbiegające się szlaki (Dolnośląski, Via Regia i Via Cervimontana). Miło widzieć w jednym miejscu tyle znaczków caminowych. Od tego momentu szlak jest oznakowany zarówno białą, dolnośląską muszlą, jak i muszlą Via Regiową.

Przy plebanii dostajemy z Edkiem upragniony wrzątek i pijemy popołudniową kawkę. Plan działania na popołudnie: ks. Marek rozdziela noclegi. Dzisiaj będziemy spali u prywatnych ludzi po domach. Do tej pory na przejściach zdarzył się to tylko raz, gdy po przejściu przez Wrocław byliśmy goszczeni w Leśnicy. Teraz dzielimy się na kilkuosobowe grupki i pędzimy się kąpać do ludzi, bo o 18-tej chętni mogą iść na mszę. My decydujemy się iść, więc gonimy na ulice Kolejową. Odprowadzają nas młodzi od ks Marka. Gospodarze witają nas w mieszkaniu. Gdy mówimy, że będą jeszcze dwie osoby- zdziwienie, ale po chwili jakoś się przekonują do 2 osób ekstra. Tymi osobami będą Andrzej i Zbyszek, którzy są jeszcze w drodze. Szybka kanapka od gospodarzy, herbatka i pędzimy do miasta. Chwila. Gospodarz nas podwiezie. Uff.

Na mszy jest prawie cała ekipa. W tyle została Monika z Bartkiem, ale po chwili docierają na nocleg. Tego dnia już się nie widzimy.

Po mszy robocze spotkanie stowarzyszenia u ks Marka.  Udaje nam się omówić kilka spraw. Z większością postanawiamy jednak zaczekać, aż wróci komplet dokumentów z sądu we Wrocławiu. Około 20-tej rozchodzimy się na nocleg. My siedzimy tego wieczoru do drugiej w nocy snując plany na przyszłość. Pobudka w okolicach 7 rano.

spotkanie u ks Marka

oznakowanie w Lubaniu

tłum jak na Camino Francees

Drugi dzień deszczowy. Emil oprowadza skrótowo po Lubaniu (jego miasto, więc pewnie poczuł niedosyt ). W deszczu ruszamy w Drogę. Przy wyjściu z miasta postanawiam przeznakować lewą stronę dwupasmówki, co zajmuje mi trochę czasu. Na szczęście doganiam, a wkrótce przeganiam, resztę stawki. Do końca dnia idę sam. Psychicznie dosyć dobrze mi to zrobiło. Dzień był ciężki, bo dużo asfaltu, zimno, deszczowo i nikogo do rozmowy. Po drodze spotkałem tylko Kamilę, która z Lubania wyruszyła z samego rana, przed całą grupą. Kamilę wyprzedzam po kilku zamienionych zdaniach. Potem spotykam tylko Ryszarda Koniecznego, który złapał gumę (jest jedyną osobą, która jedzie na rowerze). Czasem mu zazdroszczę i od wiosny chyba zacznę częściej poruszać się po szlaku rowerem. Wiele więcej można zobaczyć, nie wspominając o prędkości. Samotna wędrówka to jest to!

oznakowanie Drogi Dolnośląskiej na odcinku Lubań- Zgorzelec

a to dla chętnych pójścia 'pod prąd'

wiatraki- co by Andrzej Kołaczkowski powiedział?

równolegle do A4

cel osiągnięty

Około 14.30 docieram do Zgorzelca. Z niedzieli zdjęć wiele nie mam (tylko te w mojej głowie). W punkcie informacji turystycznej odbieram polską compostelkę za przejście odcinka z Góry Świętej Anny do Zgorzelca. Człapię w kierunku jakiejś jadłodajni. Okazuje się, że wszystko zamknięte, co kończy się wizytą w McDonalds. Dociera reszta grupy, po godzinie, po dwóch i o 17.21 wsiadam do pociągu do Bolesławca. Tam część z nas ma swoje auta i rozjeżdżamy się do domów.

Dostałem kilka miłych maili z pytaniami co dalej? Przejście z Gorlitz organizuje wkrótce Paweł Peter, więc z pytaniami zwracajcie się do niego. 6-7-8 listopada spotykamy się w Sandomierzu u Kasi Bednarz. Tam przejdziemy się szlakiem w sobotę 7-mego.

Od siebie dodam tylko jedną radę: pielgrzymujcie sami. Zobaczycie, jak zmienia się perspektywa i myślenie, gdy człowiek jest przez kilka dni sam ze sobą. Może się okazać, że trudno ze sobą wytrzymać na osobności Dziękuję wszystkim za wspaniałe towarzystwo przez te 7 miesięcy. Wiem, że będziemy się ciągle spotykali (choćby przy pracach stowarzyszenia) i z pewnością spotkamy się na szlaku niejednokrotnie.

Dziękuję i Buen Camino!