Miesiąc Lipiec 2009

[vodpod id=Groupvideo.2900376&w=425&h=350&fv=allowFullScreen%3Dtrue%26]

Wieczór mija nam bardzo szybko. Jemy kolację i kładziemy się spać. O 6 rano dzwoni budzik. Mamy niewielkie problemy z wyjazdem pod górę. Paweł wykonuje serię manewrów kaskaderskich. Dzięki tym zabiegom jestem opryskany błotem i trawą od czoła po kolana.

w Tarnowie

tarnowski oddział PTTK

ratusz

Espana?

Do Tarnowa docieramy punktualnie- o ósmej rano. Paweł zostawia auto przy dworcu, później trzeba będzie je odebrać. Cieszy mnie ten fakt, bo znowu będziemy blisko restauracji ‘Secesja’. Zostajemy oprowadzeni po uliczkach wokół tarnowskiego rynku i przywitani pod katedrą. Zbiera się grupa około 50 0sób, więc Małopolska nie zostaje w tyle. Symboliczne przecięcie wstęgi i ruszamy na szlak.

znakowanie w Małopolsce

na postoju

Idziemy szybkim tempem, dokładnie tak, jak lubię. Zwiedzania też jest niewiele po drodze, w większości kościołów akurat odbywają się msze a my nie chcemy przeszkadzać. Szlak jest naprawdę przepiękny, można tu znaleźć namiastkę Hiszpanii. Po drodze odpoczywamy niewiele, bo spieszymy się do Tuchowa na 14-tą. Żar leje się z nieba. Ku naszemu zdziwieniu docieramy przed czasem.

małopolska chata

jak w Hiszpanii

Ewa chyba jest zadowolona

blisko celu

Ewa i ja docieramy w czołówce, więc możemy spokojnie zwiedzić kościół. W głównym ołtarzu znajduje się dokładna replika figury św.Jakuba z katedry w Santiago (oczywiście kilkukrotnie mniejsza). Dla każdego, kto przeszedł hiszpańskie Camino to bardzo ciekawy akcent na tej drodze. Gdy wszysce docierają pod kościół, wita nas ksiądz, opowiada o historii kościoła i zmawiamy wspólną modlitwę. Później młodzież z KSMu zaprasza nas na poczęstunek. Wielkie dzięki!

św.Jakub z Tuchowa, znajoma twarz?

kościół św.Jakuba w Tuchowie

proboszcz parafii (w tle nasz tuchowski przewodnik)

O 15.00 rozpoczyna się msza w Sanktuarium NNMP, więc musimy się spieszyć. Jeszcze szybkie oprowadzenie po mieście i już żegnamy się między sobą. Po mszy napewno już się nie odnajdziemy, więc uznajemy przejście za zakończone. Na mszy tłumy, jakich nie widziałem od ostatniej wizyty w Częstochowie. Datki na Radio Maryja można składać na wielu dobrze zorganizowanych i widocznych stanowiskach. Może innym razem.

Ewa polewa

wewnątrz kościoła

Po mszy wsiadamy w auto i staramy się wydostać w kierunku Tarnowa. Niełatwe zadanie. Gdy już docieramy na miejsce, najedzeni w ‘Secesji’, robimy kilka zdjęć i żegnamy się z Pawłem. Mamy nadzieję zobaczyć się w Dobrzeniu za dwa tygodnie. Po godzinie 23-ciej docieramy do domu i padamy z nóg. Wyjazd uznajemy za niezwykle udany i mamy nadzieję wrócić w tamte rejony najszybciej jak się da. Wielkie dzięki dla Pawła za zorganizowanie wszystkiego (i naszego pobytu), ludzi z KSMu, znakarzy i wszystkich, którzy pracują na szlaku. Zapraszamy na Dolny Śląsk! Przepraszam też za skróconą relację. Dużo się dzieje na szlakach w realnym świecie

Zgodnie z tradycją pominę wiele istotnych szczegółów z minionego weekendu. Na wstępie dziękuję wszystkim, których nie wspomniałem w poniższym tekście, głównie z powodu moich kłopotów z pamięcią. Obiecuję poprawę w przyszłości.

[vodpod id=Groupvideo.2900376&w=425&h=350&fv=allowFullScreen%3Dtrue%26]

wieczór w Sobótce

w gościnie w Skorogoszczy

w Brzesku

Weekend zaczął się już w piątkowe popołudnie, kiedy to do Sobótki dotarł Andrzej Kofluk. Postanowiliśmy wykorzystać naklejki przekazane mu wcześniej przez Emila (za pośrednictwem Pawła Petera, żeby zagmatwać całą sytuację) i wyznakować nimi centrum Sobótki. Jak postanowili, tak zrobili. Oznakowanie oczywićsie uzupełnię w najbliższych dniach farbą.

i za naszą też...

święty Jakub z Brzeska

Wieczór minął na planowaniu przyszłości nad butelką vino tinto i przeciągnął się do północy. Sobota nastała szybko, bo o 4 rano. Szybkie pakowanie i pędzimy na wschód. Około 7 rano jesteśmy w Chruścinie koło Skorogoszczy, gdzie śniadaniem i kawą goszczą nas Państwo Tomczak. Przejście za dwa tygodnie odbywa się na terenie Krzysztofa, więc przekazujemy kilka plakatów reklamujących tą imprezę na Via Regia. Zgodnie stwierdzamy, że najlepszy pasztet i najmilszy w dotyku trawnik mają właśnie w Chruścinie. Nie możemy się doczekać przejścia przez Skorogoszcz.

z otwartymi ramionami

tablica przy pomniku

apel

Tymczasem czas nas goni, bo Paweł ma czekać na nas około dziewiątej rano w Brzesku. Wciąż liczymy, że dotrzemy na czas (jakbyśmy nigdy nie jechali tą trasą). Oczywiście przeliczamy się i docieramy na miejsce o 9.50. Pod kościołem św.Jakuba wita nas Paweł i za chwilkę siedzimy przy kawie z Księdzem Proboszczem. Jesteśmy pod wrażeniem nie tylko kościoła, ale tez zaangażowania z jakim ksiądz i parafianie pracują nad szlakiem świętego Jakuba. Życzymy sobie, żeby wszystkie parafie jakubowe tak dbały o Drogę.

Paweł Plezia, sprawca zamieszania

kościół św.Małgorzaty

kościół w Dębnie

wnętrze

zdjęcie grupowe

Paweł zaplanował nam dzisiaj przejście z Dębna do wspomnianego już Brzeska. Wsiadamy w auto i po kilkunastu minutach docieramy na szlak. Zwiedzamy kościół św.Małgorzaty, stary cmentarz i zamek w Dębnie (niestety tylko z zewnątrz). Szlak od samego początku zaskakuje nas pięknym krajobrazem. Ogromny ukłon należy się też znakarzowi, który wyznakował ten odcinek. Same tabliczki PCV są doskonałej jakości, bardzo widoczne i trwałe. Może na Dolny Śląsk tez udałoby się zaadoptować coś takiego?

na starym cmentarzu

zamek w Dębnie

małopolskie znaki

małopolska chata

i małopolska machina czasu

jedna z tysiąca kapliczek na trasie

Droga jest przepiękna. Krajobraz, architektura, ludzie. Po drodze zatrzymuje nas właściciel agroturystyki. Wchodzimy na chwilę, przeglądamy mapy, rozmawiamy z szefem i robimy kilka zdjęć. Wieś ciągnie się kilometrami, mieszkania mają numery 200, 300, potem 400. Żar leje się z nieba, ale wszyscy są zadowoleni. Robi nam się jeszcze milej, gdy docieramy do groty lourdzkiej w Porąbce Uszewskiej i tamtego sanktuarium. Odpoczywamy i wcinamy śniadanko.

z właścicielam 'Na Kuźnisku'

grota lourdzka

sanktuarium w Porąbce

Dalej droga przez las prowadzi nas do miejsca oczekiwanego przeze mnie od dłuższego czasu. I nie chodzi tu o piękne widoki na Tarnów, Pogórze Ciężkowickie i okolice Brzeska, choć te są warte wspinaczki z Porąbki. Docieramy na odpoczynek przy zimnej pepsi. Andrzej załapuje się nawet na ekstrakt chmielowy. Później dla sprawdzenia jego kondycji poddany zostaje próbie ‘tańca na linie’. Co za świetny dzień.

Andrzej tańczy na linie

willa na wzgórzu

Droga w kierunku Brzeska minęła bardzo przyjemnie. Po drodze zahaczyliśmy m.in. o kapliczkę św.Anny i źródło przy niej. W Okocimiu weszliśmy na chwilę do kościoła. Niestety szlak został wyznaczony na tyłach browaru i nie udało nam się wejść na degustację.

W Okocimiu

powrót do Brzeska

trudny wybór

Gdy dotarliśmy do Brzeska okazało się, że na schabowego z frytkami nie ma co liczyć. Paweł proponuje kultową restaurację ‘Secesja’ na dworcu w Tarnowie. Pomysł okazuje się być strzałem w dziesiątkę. Za dwa obiady z napojami płacę 19,60. Porcje trudno zmieścić w żołądku. Najedzeni udajemy się do Tuchowa, gdzie odbywa się odpust. Tylu samochodów na raz nie widziałem nawet na Festiwalu Słowian:). Odwiedzamy stoisko znajomych Pawła. Okazuje się, że jest to zarazem redakcja serwisu POGORZA.PL, który przeglądałem przed wyjazdem na przejście. Ludzie robią kawał dobrej roboty. Napewno nie jest łatwo prowadzić informację turystyczną w tak małej miejscowości. Robimy zakupy i udajemy się do Karwodrzy, gdzie mamy dziś nocować. Gospodarstwo znajduje się na zupełnym odludziu, wysoko ponad resztą krajobrazu. Właściciele już na nas czekają. Ewa od razu zakochuje się w małych kotkach, których nikt nie może się doliczyć. Mówię na nią ‘kocia mama’. Zrzucamy plecaki i pomagamy właścicielom rozstawić duży harcerski namiot.

na stoisku pogorza.pl

kocia mama

nowy dzień