Camino de Santiago – Szlaki Świętego Jakuba

Nocleg w Castrojeriz nie byl tak straszny jak nam sie wydawalo, ze bedzie. Po polnocy cisze zaklocili tylko hiszpanie, ktorzy zdecydowali sie laskawie wrocic z popoludniowego winka w barze. Rano szalony Jose- hospitalero z wybujala wyobraznia- zafundowal nam po kawce na droge, ciasteczkach z maslem i po jablku na pozniej. Nawet zalapalismy sie na uscisk od niego i ostatnia porcje zartow. Droga byla nienajgorsza- tylko za Castrojeriz strome podejscie, ale wynagrodzone pieknym widokiem za plecy i polami slonecznikow o wschodzie slonca.

Po kilku kilometrach odpoczelismy na sniadanku w zagajniku posrodku pol, gdzie zagadywal nas hiszpan, ktorego za cholere nie moglismy zrozumiec. Po poludniu inni pielgrzymi opowiadali nam, ze rozdawal on za darmo kawe i owoce dla pielgrzymow- trudno.

Droga od samego wejscia na Mesete jest strasznie monotonna i w porownaniu do poprzednich rejonow- nieciekawa. Widoki piekne, ale po tym co widzielismy przez ostatnie 2 tygodnie- juz nas tak nie zachwycaja. Idzie sie strasznie latwo, bo po plaskim, wiec az glupio nam, gdy po 25 kilometrach zatrzymujemy sie na nocleg- ale przeciez nie ma sie gdzie spieszyc. Wczoraj z Castrojeriz dotarlismy na nocleg po 26 kilometrach i byla dopiero 13-ta (a wyszlismy wyjatkowo pozno tego dnia bo o 7mej). Nocleg byl calkiem fajny. Wypralismy w pralce wszystkie moje rzeczy, zeby zabic robactwo, ktore ewentualnie moglo sie gdzies ukryc- razem ze spiworem i plecakiem. Towarzystwo bylo doborowe i poznalismy kilka bardzo ciekawych osob- Anne z Berlina, Ulle z Norwegii, dwie polki z gornego slaska (mijalismy je juz na trasie)- Asie i Gosie, ktore z powodu kontuzji kibluja dwa dni w Fromista oraz pana Andree (Andrzeja)- Francuza polskiego pochodzenia- jak sam sie nazywal. Wieczor spedzilismy pijac wino i zajadajac sie roznymi smakolykami.

Spalo sie fajnie, choc krotko. Na szczescie dzisiaj tylko 20km, bo nastepny nocleg dopiero za kolejne 17km. Troche osob sie porwalo na te 37 dzisiaj, ale my chcemy odsapnac- Ewe troche boli sciegno a mi szczerze mowiac jakos nudno sie idzie po tej plaszczyznie. Droga wyglada tak, ze biegnie rownolegle do drogi dla samochodow i jest wysypana grysem albo utwardzona- dla pielgrzyma nuda (jak spacer do kiosku po gazete). I calkiem dobrze, ze zrobilismy taki krotki bieg dzisiaj, bo spotkalismy wlasnie Marka- czecha, ktorego poznalismy kilka dni temu i z ktorym bylismy razem feralnej nocy w San Juan de Ortega (gdzie mnie pogryzly robale). Marka nic nie pogryzlo, ale mowi, ze budzil sie kilka razy, bo mu pluskwy chodzily po twarzy. Spoko.

Teraz jestesmy w Carrion de los Condes u siost zakonnych. Albergue za 5 euro – pelen wypas. Tani internet (jakies pol godziny temu wrzucilismy 1,5 euro i ciagle mam 1.01 na liczniku), jest goraca woda, pralnia i wymarzona kuchnia- wiec po poludniu jajecznica na boczku (zaprosilismy tez Marka, bo mamy az 12 jaj). Sklep trafilismy fartem- dobrze, ze zapytalismy sie w informacji turystycznej bo dzisiaj niedziela i o tej porze juz byloby wszystko zamkniete- a tak mamy zakupy na dzis i jutro na sniadanie. Zrobilismy juz herbatke (hiszpanska- beznadziejna) i Ewa wlasnie pisze kartki na stoliku za mna. Aha- czysto w lazienkach i kosciol pod nosem. Msza o 19tej- pojdziemy. Czujemy sie troche jak na wczasach dzisiaj, bo wszystko mamy na miejscu, nie trzeba wiec lazic po miescie i szukac. Jest dopiero 14ta a my juz pokapani, poprani, po zakupach i szukamy zajecia na popoludnie.

Jutro chyba jakis sredni dystans pojdziemy- cos kolo 30tu, bo moze Ewa bedzie juz miala zdrowsza noge i poza tym nie wypada sie tak lenic na camino. Poza tym dogonimy tych co dzisiaj popedzili dalej (miedzy innymi pan Andree, ktory zajmuje sie gromadzeniem informacji do jakichs francuskich przewodnikow o camino). Zyjemy calkiem dobrze i dochodzimy do siebie po wszystkich przejsciach. Ide wypic wapno.

Kuba- Carrion de los Condes

Nie wiem od czego zaczac. Bardzo dlugo nie mielismy dostepu do internetu, ale nawet gdybysmy mieli- pewnie nie napisalbym ani slowa, bo tyle sie dzialo. Od ostatniej notki ruszylismy do Granon- miejsce polecalo nam wiele osob i pewnie wszystko byloby super, gdyby nie dzien w ktorym tam trafilismy.

Gdy doszlismy na miejsce, przywitala nas pani (mowila po angielsku- wiec nam przypasowala) i od razu zaprosila na obiad i kolacje pozniej. Miala byc modlitwa w kaplicy, ale niesety do niej nie doszlo. Zasiedlismy do stolu i najedlismy sie chyba po raz pierwszy od wyjazdu. Wina tez bylo pod dostatkiem.

Musze zaznaczyc, ze to albergue miescilo sie praktycznie w budynku kosciola- na trzech poziomach. Na najnizszym, gdzie my zajelismy swoj kawalek podlogi bylo wyjscie na chor kosciola. A dlaczego trafilismy na zly dzien? Co roku w Granon odbywa sie przedstawienie na temat pielgrzymow do Santiagio i samego Camino. W dniu, gdy my tam trafilismy odbywala sie proba generalna. Zaczela sie ona o 22giej a skonczyla nawet nie wiem kiedy- byla to najgorsza noc (jak do tamtego czasu- od wtedy mielismy gorsze). Bylo strasznie glosno i nawet po polnocy budzil nas ryk glosnikow i spiew (musimy przyznac, ze naprawde piekny) choru. Nie rozwijam bardziej tego tematu, bo malo czasu. dopisane po powrocie: Nocleg w Granon zapadł nam w pamięci nie tylko ze względu na próbę chóru w nocy. Zaskoczyła nas niezwykła gościnność hospitaleros. Zostaliśmy napojeni, nakarmieni, dostaliśmy miejsce do spania. Na stoliku na górnym poziomie leży skrzynka na datki (donativo); tutaj jest ona otwarta i widnieje na niej napis: ‘ podaruj ile możesz, lub weź ile potrzebujesz…’

San Juan de Ortega. Z Granon do tego miejsca jest jakies 42 km, wiec maraton. Patrzac na to, ze po gorach i z pelnym plecakiem- mozna nam chyba wybaczyc slaby czas. Odcinek naprawde przepiekny. Mielismy w planach stanac kilkanascie kilometrow wczesniej (12 chyba) ale zdecydowalismy sie isc dalej, bo byla dopiero 12.30- nasz blad. Dlaczego- w San Juan de Ortega pogryzly mnie bed bugs- takie robale, ktore zyja w lozkach, starych budynkach, drewnie i wilgotnych miejscach (glownie ze wzgledu na brak higieny). Do dzis nie moge sie z tego wykaraskac- ale o tym zaraz. Samo schronisko- znowu przy kosciele- piekne, choc po smierci opiekuna tego miejsca na poczatku tego roku (ksiedza- jednego z tworcow wspolczesnej drogi i wielkiego promotora Camino) strasznie zaniedbane.

Kosciol obok fajny, msza niestety 20-minutowka, ale bez zbierania na ofiare- wiec uczciwe zagranie. Po mszy poszlismy do pobliskiej restauracji na menu del peregrino za 10euro- najedlismy sie za wszystkie czasy. Chyba marne schroniska Pan Bog nam wynagradza obfitymi kolacjami. Jako ciekawostka- kelnerem byl koscielny, wiec pewnie dlatego taka krotka msza.

W pokoju ulokowal sie kolo nas Marek- czech, ktorego przedstawil nam pare dni wczesniej Joahim- polak poznany gdzies na trasie. Ciekawi jestesmy, czy Marek przypadkiem nie zlapal tej samej zarazy co ja. No, teraz czas o tej zarazie pooopowiadac. Objawia sie to tak, ze masz cale cialo pogryzione i swedzace i z godziny na godzine pojawia sie coraz wiecej ukaszen. Nie bede przewdstawial calej sytuacji bo nie ma czasu.

Jestem caly pogryziony (jak przez osy) i dzis trafilem do Centro Medical (he, trafilem- pedzilismy do niego 30 kilometrow w 40 stopniowym upale). Lamanym hiszpanskim jakos wytlumaczylem lekarzowi o co mi chodzi. Przepisal mi jakas masc na swedzenie (ktora dziala raczej odwrotnie, dal 4 tabletki- jakies mocne podobno. Dostalem tez karteczke do pokoju obok, gdzie piekna hiszpanka zaaplikowala mi w tylek najbolesniejszy zastrzyk, jaki udało sie wymyslic Lucyferowi- tak, ze kuleje do tej pory. Czuje sie minimalnie lepiej- mam nadzieje, ze do rana zacznie mi przechodzic (co patrzac na nasz dzisiejszy nocleg dobrze raczej nie wrozy).

O wczorajszym noclegu nie chce mi sie nawet pisac, bo byl tak dziwaczny (lacznie z sama Hospitalera- czyli wlascicielka), ze czulismy sie jak w jakiejs zlej bajce z dziecinstwa. Powiem tylko, ze np. musielismy nasze plecaki zapakowac w czarne worki- takie w jakie u nas pakuje sie zwloki- i za nic nie wyciagac nic na lozko. Ale zyjemy. O Rabe- po powrocie.

Dzis machnelismy kolejne 30 (bo oba poprzednie dni w okolicach maratonu)- dziesiec wiecej niz bylo w planach. Okazalo sie jednak, ze we wsi 10km wczesniej nie bylo ani internetu, ani lekarza- ktorego bylo nam trzeba, zebym przezyl kolejna dobe. Doszlismy wiec do Castro-costam- (Castrojeriz) nazwy nawet nie pamietam i znalezlismy ta przychodnie. Potem udalismy sie na poszukiwanie noclegu- trafilismy do jakiegos municipal, gdzie jest chyba najbrudniej z wszystkicvh miejsc w ktorych bylismy. Jestesmy troche podlamani i muslimy o domu. Godzime temu siedzielismy nawet i cieszylismy sie, ze mamy takie swietne rodziny i niczego w naszych domach nie brakuje. I chyba na tym nasze camino ma polegac- zebysmy nauczyli sie doceniac wszelkie dobra, ktore dal nam Bog i podeszli do zycia z wiekszym dystansem- zaczeli rozumiec, ze “najwazniejsze rzeczy w zyciu wcale nie sa rzeczami”. Siedzimy teraz w zadymionej knajpie, gdzie hiszpanie rozgrywaja turniej w karty. 3 cm nad moja glowa mozna zawiesic siekiere a Ewa juz chyba ma dosyc tego miejsca. Koncze wiec- musze jeszcze napisac post na anglojezycznych forach, zeby ostrzec ludzi przed noclegiem w San Juan.

Zyjemy i kochamy Was.

Kuba I Ewa (zza mojego ramienia)

Ewa miala dzisiaj swoje cale 20 minut na internecie- teraz ja sie streszcze.

Wyszlismy z Navarette dopiero po 6.30- bo cisza nocna w albergue nas zatrzymała. Bylo calkiem fajnie, wieczorem poszlismy na menu del peregrino. Srednio sie najedlismy. Ja mialem jajko sadzone z boczkiem, na drugie ryba. Ewa salatke i tez rybe. Do tego dostalismy piwo i wino, no i lody na deser- calkiem dobre. Niestety az 10 euro od glowy. W nocy obudzila nas stara niemka, ktora chrapala jak ursus. Na szczescie Ewa zostawila mi pod reka zatyczki do uszu, ktorych nie omieszkalem sie uzyc.

Byla tez inna sytuacja wczoraj- Ewie zginal recznik. Albo spadl na ulice i ktos go sobie wzial, alebo ktos po prostu spakowal go sobie do plecaka. Dzisiaj w Najera kupilismy nowy u jakichs chinczykow za 3 euro.

Szlo sie calkiem przyjemnie, bo trasa byla dobra. Wczoraj weszlismy do La Rioja- winnego rejonu hiszpanii- wiec wszedzie wkolo tylko winnice. Krajobrazy piekne- gdzie sie nie rozejrzec piekne gory i wioski. W Najera oprocz recznika kupilismy troche jedzenia w markecie, bo nie wiedzielismy czy tutaj bedzie sklep (dalej nie wiem). Doszlismy w ekspresowym tempie i bylismy drudzy na noclegu. Teraz jest 12.45 a my juz jestesmy po kapieli. Nawet postanowilismy rozbic skarbonke i zamowic pranie w pralce (nasze rzeczy potrzebowaly juz porzadnego prania- nie takiego pod prysznicem).

Tutaj musze opowiedziec o albergue w ktorym dzisiaj spimy, bo jestesmy tym strasznie podekscytowani. Jest to albergue municipal (czyli miejskie). Od innych rozni sie tym, ze jest nowo wybudowane i swiezutkie. Kosztuje 6 euro- czyli srednia cena, ale dostaje sie pokoj DWUOSOBOWY!!! (kto byl na camino ten wie, co to znaczy miec pokoj dla siebie), jest ciepla woda, kuchnia, automaty z piciem, mocna kawa, internet 20minut, pralka, patio na zewnatrz, fontanna i super mila obsluga. Jestesmy w siodmym niebie. Czekamy tylko az dotrze jakiej znane towarzystwo albo ktos nowy, kto zalapie sie z nami na wino (3 euro w recepcji).

Na 19.45 pojdziemy chyba do kosciola, bo wczoraj w Navarette mszy nie bylo. Troche lipa, bo do konca camino (poki nie wyspowiadamy sie u ojca Romana na Monte do Gozo) nie mozemy przyjac komunii. Chyba, ze spotkamy jakiegos polskiego ksiedza. /co do polskiech ksiezy- widzielismy w Punte la Reina wpis jakiejs grupy, ze ich ksiadz przewodnik chce machnac camino w 26 dni/. Co do tej mszy to sie jeszcze okaze, bo jestesmy tak podekscytowani albergue, ze nie chce nam sie stad ruszac. Moze nawet ugotujemy z kims na spole obiad- makaron albo cos, zeby sie naladowac weglowodanami.

Dagne i Tomka z Wroclawia zostawilismy za soba w Torres del Rio i chyba juz ich nie zobaczymy, chyba, ze dojada jutro autobusem do Granon.

Strasznie bola nas nogi. Mamy problemy z kolanami i oboje utykamy. Ja mam problem z prawa i lewa kostka, ale jakos jeszcze ide. Smarujemy sie voltarenem, ale na niewiele to sie zdaje. Jak bedzie gdzies czerwony krzyz to zajdziemy na badanie i po jakies opaski uciskowe i leki. Najgorzej jest kolo poludnia, gdy miesnie i sciagna maja juz dostyc i prosza o odpoczynek.

Przy podejsciu do Azofra widzielismy starego belga z osiolkiem. Gosc mial dlugie siwe wlosy i brode. Wyszedl z Belgii 11 maja i chce dojsc w drugiej polowie wrzesnia- jak my. Podziwiamy go. A Ewa zakochala sie w osiolku.

Musze powoli konczyc, bo nie chce brac nastepnych 20 minut- zreszta za mna juz kolejka sie zrobila.

Zyjemy i idziemy. Kuba.

Dzien byl dlugi- tyle powiem.

Wczorajsze schronisko ma minusa i kazdemu odradzam. Casa Mari w Torres del Rio jest bardzo brudne i przeludnione. Rano nawet w kuchni lezeli ludzie (chyba amerykanie). Dzisiaj straszny upal. Rano szlismy w zimnie, zanim nie wstalo slonce. Za nami przez kilka godzin nie bylo nikogo i szlo nam sie bajecznie. Zatrzymalismy sie w dolinie, i jedzac brzoskwinie czekalismy na wschod slonca. Momentalnie zaczelo robic sie cieplej i nasze skostniale rece w koncu dochodzily do siebie. W planie mielismy Legrono albo wlasnie Navarette.

Do Logrono doszlismy w okolicach poludnia- strasznie juz grzalo. Logrono to duze miasto i bylismy troche zli, ze musimy tamtedy isc. Czlowiek nie moze sie skupic na swoich myslach i kazdy gdzies pedzi. Minelismy albergue w okolicach wielkiego mostu przez ktory przeszlismy i postanowilismy isc dalej. W kafejce internetowej (bo sklepy pozamykane w niedziele) kupilismy dwie puszki coli i dwa rogaliki. Ruszylismy poza miasto, droga strasznie odkryta i ani miejsca do ukrycia. Poza tym nie bylo gdzie zrobic siku. Odpoczelismy najpierw gdzies w winnicach pod migdalowcem a potem juz przed Navarette w ruinach Hospital del Peregrino. Doszlismy do albvergue gdy bylo jeszcze zamkniete. Na miejscu spotkalismy tego polskiego szafarza (chyba), ktory mieszka w niemczech i mieszkamy dzisiaj w tym samym schronisku- pewnie wieczorem pojdziemy cos zjesc. Otworzyli o 14.30 gdy byla juz kolejka. Teraz nawet nie sprawdzalem, ale jest juz chyba full.

Cena 3 euro- najtaniej do tej pory. Duzo miejsca w pokojach, czysto i spoko hospitalero. Pietro nizej mamy jadalnie i jakies ksiazki do czytania. Jedyny minus to piwo w knajpie obok, skad wlasnie pisze- duze za 3 euro- najdrozej na calej drodze i tyle samo co nasz nocleg. Moje pierwsze i ostatnie. Internet za 1 euro- 25 minut. Kilka osob juz tu siedzi- wykapani, wypachnieni i czekaja na swoje patatas bravas. Ja dzisiaj potrzebuje misa, wiec zaczekam na jakies menu del peregrino wieczorem. Ewie jeszcze nie mowilem, ale bedzie dym- msza ostatnia byla o 13.30, wiec niedziela bez mszy. Pewnie pojdziemy sie tylko pomodlic a jutro pojdziemy na msze.

Jeszcze nie wiem dokad jutro, bo nawet nie spojzalem na mape, ale probujemy tak wszystko wymierzyc, zeby pojutrze byc w Granon- super klimat, spanie w kosciele i polowe warunki- wspolna kolacja, msza i modlitwa wieczorna i chyba donativo.

Myslelismy, ze dzis bedzie gorzej, ale jakos dotarlismy, widzielismy wielkiego byka i z poltora kilometra krzyzy na siatce- na zdjeciach z camino kazdy je ma. Zrobilismy swoj krzyzyk i wpletlismy w ogrodzenie.

Teraz chyba zafundujemy sobie drzemke z godzinke i pojdziemy jesc. Jestesmy z siebie zadowoleni, bo polak o ktorym wzpomnialem policzyl, ze zrobilismy cos kolo 33km. A przy kolejce do albergue spotkalismy jeszcze 3 polki, ktore mijalismy dzisiaj i witalismy sie po hiszpansku. Ale chyba nie w naszym klimacie, wiec pozostaniemy przy naszym amigo. Koncze i do uslyszenia wkrotce.

Kuba.

Internet tylko 20 minut- zostalo 12, wiec szybko.

Rano ruszylismy o 6.12. W albergue w Estella dostalismy na sniadanie suchary z dzemem. Pobudka byla niesamowita (my wstalismy kolo 5.30- jak polowa albergue). Z glosnikow lecialo “No woman, no cry” i inne przeboje Marleya. Chcialo nam sie plakac, ale ruszylismy w droge. Hospitalero rzucil “buen camino” i za pol godziny bylismy w gorach poza miastem. Szlo sie swietnie. Pierwsze 17 kilometrow lyknelismy w 3 i pol godziny. Widoki byly bajkowe i mowilismy, ze gdyby to bylo w Polsce- musielibysmy stanac i robic zdjecia naokolo.

Bylo super. Minelismy wiec Los Arcos, gdzie mielismy w planie nocowac i poszlismy dalej- do Torres del Rio, gdzie nocujemy dzis. Przeszlismy wiec jakies 28 kilometrow. Dobrze, ze poszlismy dalej, bo kilometr przed Torres spotkalismy Tomka i Dagne, ktorych poznalismy w Arre. Oni ida raczej zolwim tempem i wczoraj podjechali autobusem- dlatego byli przed nami. Opowiadali o nas innemu polakowi, ktory mieszka w niemczech, ktorego tez poznalismy dzis na trasie. Byl pelen podziwu dla nas, gdy dowiedzial sie, ze idziemy z Estelle.

Albergue w Torres del Rio (privado) jest brudne jak cholera i jest pelno much. Widok z tarasow na piekna miejscowosc i okolice niestety tego nie rekompensuje. Lodowka smierdzi i lozka nie byly sprzatane pewnie od kwietnia. Piwo tanie- san miguel za 80 centow, wiec pijemy. Okazalo sie, ze Tomek jest lekarzem, wiec Ewa juz dopytuje sie o wszelkie dolegliwosci i zaczerpuje rad u niego. Sklep w wiosce slaby, wiec chyba jutro staniemy na poj godziny w Legrono na zakupy i bedziemy je targac dalej (jesli pojdziemy dalej niz Legrono- Ewe bola nogi). Nasz najdalszy cel jutro to Navarette- 28 km- lajtowo.

Pierwszy raz jedlismy winogrona, bo szlismy caly dzien odludziami, wsrod winnic- do ludzi byly kilometry. Aha, zerwalem tez cos dziwnego z drzewa i okazalo sie, ze to migdaly- super, duzo lepsze niz te ze sklepu. Znowu tez widzielismy jaszczurki.

Gdy podchodzilismy do Samport, minal nas samochod. Facet walil w klakson i krzyczal przez szybe “BUEN CAMINO!!!”. Poczatkowo sie wystraszylismy, ze w nas wjedzie, ale potem bylo nam milo. Ludzie szanuja nas bardzo na trasie i kazdy mowi dzien dobry i zyczy bezpiecznej drogi. Dzisiaj mielismy naprawde dobry dzien. Jutro mamy zamiar isc na normalny obiad, na menu del peregrino w Navarette.

Koncze, bo konczy sie moj czas a niemcy tak halasuja, ze i tak nie moge sie skupic. Wlasnie jakas mloda siksa zgasila mi swiatlo. Mamy sie dobrze. Do uslyszenia.

Kuba.

Wyladowalismy dzis w Estella. Calkiem spokojnie, bo dotarlismy okolo 12.40 i bylismy prawie pierwsi przy drzwiach. Jutro tez spokojnie. Jeszcze nie wiem, gdzie idziemy, ale tez raczej spokojnie. Teraz wypilismy po piwie z automatu i czekamy na koniec siesty, az otworza sklepy. Pojdziemy zrobic zakupy, zjemy cos i pojdziemy spac. Albergue w Estella kosztuje 5.50 i sniadanie podobno jest w cenie, wiec calkiem spoko.

Wczoraj doszlismy skonani i nie mielismy ochoty sie ruszac. Wypilismy po piwku w kawiarni w Punte la Reina i wrocilismy do lozek. Hospitalero w Punte la Reina dawal wszystkim darmowe masaze. Z tego co ja widzialem, to masowal tylko kobioety. Ewa powiedziala, ze w ten sposob to dalaby sie wymasowac tylko mi. Mimo wszystko wyspalismy sie dosc dobrze i o 6tej bylismy juz na trasie. Aha, nad ranem z lozka spadl hiszpan i nas wszystkich pobudzil (podobnie jak burza z piorunami w okolicach 2giej w nocy).

Internet tutaj 1euro za 15 minut, wiec koncze. Zostaly mi 2 minuty. Warunki znosne- kuchnia jest, ale nie skorzystamy. A menu pielgrzyma w miescie nie schodzi ponizej 9 euro. Dzisiaj wczesnie idziemy spac. Na trasie tlumy, wiec jutro znowu wczesnie wstajemy. Pozdrowienia. Mamy sie dobrze.

Kuba

Nawet nie wiem od czego zaczac. Wczoraj nawet nie ruszylismy dlugopisem a do internetu nie bylo dojscia. Poza tym bylismy niezywi po przejsciu calej drogi z Roscenvalles do Arre (przed Pamplona)- wg roznych przewodnikow od 38 do 43 km przez gory.

W albergue w Arre (nalezacym do parafii) spotkalismy polakow z ktorymi pozniej bylismy na zakupach (Dagna i Tomek z Wrocławia) i na menu del peregrino za 7.45 (przystawka- po ktorej bylem juz pelny, drugie- ja wzialem rybe z frytkami, wino, woda i deser). Dziewczyny na przystawke wziely jakis makaron i bolal je brzuch- pewnie bylo wczorajsze.

Trasy z Roscenvalles nie bede opisywal, powiem tylko, ze bylo to nieziemskie cierpienie, jakiego w zyciu nie doswiadczylem- podobnie Ewa. Polacy z albergue’a przeszli ten odcinek w dwa dni a nie w jeden- jak my. Poczatkowo mielismy sie zatrzymac w Larsoanna, ale doszlismy tam o 12.50 i mielismy jeszcze ostatek sil aby ruszyc dalej. Do Arre bylo kilkanascie kilometrow i zdecydowalismy sie isc. Blad.

Dzisiaj szlismy z Arre do Punta la Reina, skad teraz pisze. Kazdy krok byl bolesny i nawet po przejsciu gorskiego odcinka (tego przy wiatrakach) myslelismy o zatrzymaniu sie gdzies wczesniej. Jednak dalismy rade. Jest 15.16 i jestesmy juz wykapani i zaklepalismy pokoj z niemcami z teksasu i nie wiem jeszcze kim- nie widzialem. Miejsc do spania jest chyba 10 w pokoju, ale strasznie ciasno. Na cale albergue jest tez tylko 2 prysznice. Zalowalismy, ze nie zatrzymalismy sie 400 metrow wczesniej w prywatnym albergue za 6 euro (nasze 5E), bo byly tam miejsca i miejsce bylo piekne, zacienione i z masa krzewow i drzewek oliwnych. Tutaj jest za duszno jak na nasz gust. Dlatego kazdemu polecalbym to prywatne wczesniej. (dopisane po powrocie: Na trasie dzień później spotkaliśmy kilka osób, które spały w prywatnym albergue i okazało się, że w pokojach nie było okien i było bardzo duszno)

Aha, wczorajsze albergue w Arre- tuz za mostem- bylo super, wygodne koje, kuchnia, pokoik do prania, ciepla woda i ogrod, aha- kaplica tez byla i do tego salon z automatami na jedzenie i picie (heineken). My jednak poszlismy na piwo i lampke wina do miasta. Po tym piwie mialem helikopter w glowie, jakbym wypil pol litra wodki- ze zmaczenia chyba.

Zaraz Ewa odpocznie i idziemy szukac sklepu albo taniego menu del peregrino, bo padamy z glodu a w plecaku zostala tylko puszka sardynek i 2 kostki czekolady. Jutro nie idziemy daleko- 22 kilometry, jak wynika z przewodnika. Nie mamy sily a dzisiejsza trasa- 28km dala nam ostro w kosc. Poza tym od polowy drogi wczoraj (od Zubiri) slonce wlecze sie nad nami gdziekolwiek pojdziemy.

Troche martwimy sie o nasze stopy i nogi. Mamy pierwsze odciski i pecherze, poza tym bola nas stopy i ramiona- od plecaka. Sztyfty i plastry Compeed to tak jakby bic sie z lwem przy uzyciu wykalaczki. Trzeba to chyba przecierpiec. Chcialbym powiedziec, ze mamy dosc, ale niezupelnie tak to wyglada, bo po dojsciu do albergue robi nam sie lepiej i po godzinie mozemy juz nawet mowic.

Internet jest tutaj za 1 euro-tradycyjnie, ale 25 minut tym razem, wiec chce sie zmiescic w jednej sesji. Koncze- nie wiem kiedy nastepna relacja. Idziemy szukac zarcia. Aha, niemcy pytali sie czy chrapiemy, bo mieli ostatnie 3 noce nieprzespane. Nas wlasnie niemcy budzili swoim chrapaniem. Dobra.

Wszystko jest na dobrej drodze. Pa.

Wlasnie zapokladowalismy sie w albergue w Rocscenvalles. Cena 6euro, ale cieplej wody pod dostatkiem i calkiem czysto. Internet 1euro za 20 minut- moze zdarze. Rano kupilismy kanapki przed wyjsciem w Pireneje i zostaly nam do teraz, dlatego nie idziemy na menu del peregrino tylko zjemy je teraz i po jednej zostawimy na sniadanie.

Pireneje zaskoczyly nas strasznie. Nigdy nie szlismy tak daleko i tak wysoko jednoczesnie. Bylo pieknie, mokro i przyjaznie. Po drodze wyprzedzilismy kilkadziesiat osob i jestesmy bardzo zadowoleni z naszej kondycji.

Jutro ruszamy po szostej, bo albergue musimy oposcic miedzy 6 a 8-ma. Zaleznie od pogody ruszymy moze dalej niz zaleca przewodnik Briedleya. Poki co od samej Francji ciagna sie za nami chmury i co chwile kropi deszcz. Nie moge nic powiedziec na temat przepelnienia schronisk, bo bylismy numerkami 48 i 49 na 120 miejsc w albergue a doszlismy tutaj okolo 14tej. Jednak z ilosci osob, ktore minelismy po drodze mozna wywnioskowac, ze sporo osob odejdzie dzis z kwitkiem.

Aha- na podejscu od St.Jean spotkalismy pare polakow, ktorzy przyjechali stopem (z Polski ruszyli w sobote). Poprzednia noc spedzili pod chmurka- nieciekawie, bo padalo. My na szczescie wczoraj mielismy swietna noc i dzis zapowiada sie podobnie. No i znowu klops, bo kolo mnie leza niemki, ktore wczoraj spotkalismy w pociagu z Bayonne.

Wytlumaczenie- moje posty moga czasem nie miec sensu. Po prostu, gdy nie mamy dostepu do internetu- piszemy w notatnikach. Dlatego moze sie wydawac, ze oposcilem pare kwestii- po powrocie sie uzupelni.

Ewa spisala sie doskonale i jestesmy oboje z siebie dumni. Jutro 6.30 wracamy na szlak. Pierwsze 29km pod gorke za nami. Pozdrawiamy wszystkich, mamy sie dobrze.

Jest siódma rano. Spedziliśmy właśnie 3 i pół godziny w samochodzie. Siedzimy na lotnisku Balice i czekamy na naszego Easy Jeta. Internet w miarę tani- 7 i pół minuty za złotówkę.

Modlimy się, żeby z pociągami nam się udało i każda presiadka poszła zgodnie z planem. Ewa zaczęła pędzlować naszą pierwszą bułkę, bo w barze na lotnisku oprócz flaków i bigosu za wiele do jedzenia nie oferują. Sam chyba się dołączę do tego śniadania. Do usłyszenia wkrótce.

Kuba.

Właśnie układamy się do krótkiej drzemki, bo o 3 rano musimy już wstać. Mamy nadzieję, że jutro o tej porze będziemy w pociągu lub autobusie do St. Jean.

Spędziliśmy w Polsce ostatnie 3 tygodnie, mieliśmy masę przygód i nie mamy ochoty się stąd ruszać. Z drugiej strony tak długo czekaliśmy na ten dzień, że nie możemy się doczekać pierwszego dnia na szlaku. Plecaki prawie spakowane- udało nam się zmieścić poniżej 10kg (z wodą, ale bez jedzenia), dlatego zdecydowaliśmy, że kijki trekkingowe zostawiamy w domu.

Mam nadzieję, że na szlaku znajdziemy gdzieś dostęp do internetu i napiszemy kilka słów.